Wyrok WSA w Poznaniu z 10.08.2017 r., IV SA/Po 421/17 – organ musi określić inwestycję konkretnie.
Sprawa jest ciekawa, choć prima facie wydawać by się mogła błaha, albowiem problem dotyczy tylko dobudowy balkonu do istniejącego budynku mieszkalnego położonego na sąsiedniej działce względem działki i domu naszych klientów. Mimo tego sprawa po raz 3. znajdzie się na biurku burmistrza gminy wydającego decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (dalej “decyzja o WZ”) – najpierw po naszym odwołaniu, w wyniku którego SKO w Poznaniu uwzględniło je i uchyliło decyzję, a po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez burmistrza i SKO, które utrzymało ją w mocy, teraz po wyroku WSA w Poznaniu uchylającym zarówno decyzję SKO jak i decyzję burmistrza, zapadłym po złożonej przez nas w imieniu klienta skardze.
Jak stwierdził WSA, decyzja o WZ musi spełniać wymóg konkretności. W naszej sprawie decyzja burmistrza nie określała, na jakiej kondygnacji budynku ma być dobudowany balkon, co w naszej ocenie nie spełniało wymogu konkretności decyzji (nie było wiadomo, gdzie ostatecznie balkon miałby powstać na podstawie później wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę). WSA przychylił się do naszej argumentacji. Wskazał, iż z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, uzależniająca zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech terenu sąsiedniego.
Jej celem jest zagwarantowanie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 tejże ustawy jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania funkcjonalne, środowiskowe, itp. Decyzja o WZ jest w ocenie WSA co prawda etapem wstępny inwestycji, służącym uzyskaniu odpowiedzi na pytanie, czy zamierzenie budowlane w danym obszarze jako zgodne z przepisami określającymi porządek urbanistyczny i sposób zagospodarowania terenu, w które nowa zabudowa ma się wkomponować, może być w ogóle realizowane, to jednak musi określać parametry planowanej inwestycji w sposób konkretny, a więc niepozwalający na ich dowolną interpretację.
Oznacza to, że powinna jednoznacznie opisać rodzaj inwestycji i jej gabaryty, albowiem skutkiem braku precyzji może być powstanie zabudowy znacznie odbiegającej od zabudowy zastanej na terenie analizowanym i uniemożliwiać powstanie zabudowy nieanalizowanej przez organ wydający decyzję.