Kredyt firmowy „Biznes Kredyt” – 437 433 zł. Sąd Okręgowy oddalił 96% powództwa banku

Metryczka sprawy

Kontekst sprawy

Klientka — przedsiębiorca prowadzący od lat jednoosobową działalność gospodarczą (agencję szkoleniowo-reklamową) — w listopadzie 2018 r. zawarła z Alior Bankiem umowę kredytu firmowego „Biznes Kredyt” nieodnawialnego na finansowanie bieżącej działalności. Nominalna kwota kredytu wyniosła 500 000 zł. Bank z tej kwoty pobrał od razu prowizję przygotowawczą w wysokości 80 000 zł (16% kwoty kredytu). Oprocentowanie ustalono jako zmienne — WIBOR 3M + marża banku 8,28 punktu procentowego (w chwili zawarcia umowy 9,72%). Okres kredytowania: 119 miesięcy, do 20 października 2028 r.

Po niespełna czterech latach spłacania klientka popadła w trudności finansowe. Alior Bank w czerwcu 2022 r. wezwał do zapłaty zaległości (13 322,79 zł), a w sierpniu 2022 r. wypowiedział umowę kredytu. Bank wystawił następnie wyciąg z ksiąg banku na kwotę 437 433,26 zł. W maju 2023 r. skierował sprawę do Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w EPU, uzyskując nakaz zapłaty. Po zakwestionowaniu nakazu sprawa trafiła do Sądu Okręgowego w Warszawie, XVI Wydziału Gospodarczego, gdzie w styczniu 2024 r. wydano kolejny nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym uwzględniający powództwo. Klientka wniosła sprzeciw, żądając oddalenia powództwa w całości.

Nasza obrona

Reprezentowaliśmy klientkę jako pozwaną. Zbudowaliśmy obronę w oparciu o trzy równoległe linie argumentacji:

Linia pierwsza — nieważność klauzul o zmiennym oprocentowaniu WIBOR. Podnosiliśmy, że postanowienia dotyczące mechanizmu zmiany oprocentowania są nieprecyzyjne, nie odsyłają do konkretnego źródła danych o wskaźniku WIBOR ani nie przedstawiają wzoru obliczania, co narusza art. 69 ust. 2 pkt 5 Prawa bankowego oraz standardy przewidziane rozporządzeniem BMR (Rozporządzenie 2016/1011). Skutek: nieważność umowy (art. 58 § 1 i 3 KC w zw. z art. 353¹ KC).

Linia druga — nieważność umowy z powodu naruszenia zasad współżycia społecznego. Wskazywaliśmy na nierównowagę stron, rażąco niekorzystne dla przedsiębiorcy postanowienia narzucone we wzorcu umownym oraz brak lojalności kontraktowej ze strony banku.

Linia trzecia — nieskuteczne wypowiedzenie umowy i przedwczesność powództwa. Podnosiliśmy, że wypowiedzenie umowy jest nieskuteczne — oświadczenie o wypowiedzeniu jest niejasne i niejednoznaczne, a przede wszystkim brak jest umocowania osoby, która podpisała dokument wypowiedzenia w imieniu banku. W konsekwencji cała wierzytelność nie została skutecznie postawiona w stan wymagalności, a powództwo jest przedwczesne.

Rozstrzygnięcie sądu

Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z 22 maja 2026 r. zasądził od klientki na rzecz banku wyłącznie kwotę 19 236,15 zł (4% wartości pozwu — tj. kwotę zaległości bezspornej wykazanej w wezwaniu do zapłaty z 21 sierpnia 2022 r.) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. W pozostałym zakresie — tj. co do kwoty 418 197,11 zł — powództwo zostało oddalone.

Sąd zasądził od banku na rzecz klientki 10 817 zł tytułem zwrotu kosztów procesu (w tym 10 800 zł kosztów zastępstwa procesowego).

W uzasadnieniu sąd:

• Nie uwzględnił naszych zarzutów o wadliwość klauzuli WIBOR — stwierdził, że wskaźnik WIBOR 3M jest obiektywnym parametrem rynkowym niezależnym od banku, a umowa spełnia wymogi art. 69 ust. 2 pkt 5 Prawa bankowego. Sąd wskazał, że dla przedsiębiorcy WIBOR 3M jest „profesjonalnym i przewidywalnym parametrem finansowym”.
• Nie uwzględnił naszych zarzutów o nieważność umowy z art. 58 KC i art. 353¹ KC — uznał, że obie strony są profesjonalistami, a samo zastosowanie wzorca umownego nie powoduje nieważności umowy.
• Uwzględnił w pełni nasz zarzut o nieskuteczne wypowiedzenie umowy. Sąd stwierdził wprost, że wypowiedzenie umowy nie zostało skutecznie dokonane, ponieważ brak jest dokumentu potwierdzającego, że pracownik banku, który podpisał wypowiedzenie, dysponował w tym zakresie stosownym umocowaniem:

„Sąd zgodził się ze stanowiskiem pozwanej, że wypowiedzenie umowy nie zostało skutecznie dokonane, ponieważ brak jest dokumentu potwierdzającego, iż [pracownik banku] — dysponowała w tym zakresie stosownym umocowaniem. Zatem należało przyjąć, iż roszczenie powyżej zasądzonej przez Sąd w tym postępowaniu kwoty jest niewymagalne, ponieważ powodowy bank nie wykazał, aby skutecznie wypowiedział umowę i wezwał do zapłaty stronę pozwaną.”

Konsekwencja procesowa: cała wierzytelność (poza kwotą 19 236,15 zł, która była już wymagalna na dzień wezwania z sierpnia 2022 r. jako zaległość rat) nie została skutecznie postawiona w stan wymagalności. Powództwo w tym zakresie okazało się przedwczesne.

O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 100 KPC, przyjmując że bank wygrał sprawę jedynie w około 4%.

Realny wynik dla klienta (stan na dzień wyroku — 22 maja 2026 r.)

Kwoty, których klient nie musi zapłacić:

• Oddalona część powództwa: 418 197,11 zł (różnica między kwotą z pozwu 437 433,26 zł a zasądzoną 19 236,15 zł)
• Odsetki ustawowe za opóźnienie od oddalonej kwoty, naliczane od dnia wniesienia pozwu (11 sierpnia 2023 r.) do dnia wyroku (22 maja 2026 r.), tj. za okres 2 lat, 9 miesięcy, 11 dni, przy stopie ok. 11–12% p.a. — około 128 000 zł
• Koszty procesu banku (opłata sądowa 5% od WPS + koszty zastępstwa procesowego banku), które klient poniósłby w razie przegranej — około 32 000 zł

Kwoty zasądzone przez sąd na rzecz klienta:

• Zwrot kosztów procesu — 10 817 zł, w tym 10 800 zł kosztów zastępstwa procesowego (wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia prawomocności do dnia zapłaty)

Łączna korzyść klienta na 22 maja 2026 r.: około 590 000 zł.

Klient musi zapłacić bankowi jedynie 19 236,15 zł (kwota bezspornej zaległości rat na dzień wezwania z sierpnia 2022 r.) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 16 sierpnia 2023 r. — zamiast pełnej kwoty 437 433,26 zł + odsetek + kosztów procesu.

Dlaczego to ma znaczenie

Ten wyrok pokazuje trzy rzeczy, o których warto pamiętać, jeżeli otrzymali Państwo pozew od banku z tytułu kredytu firmowego (gospodarczego):

Po pierwsze — bank musi udowodnić umocowanie osoby, która podpisała wypowiedzenie umowy. Nie wystarczy sam dokument wypowiedzenia. Bank musi przedstawić pełnomocnictwo albo dokument uprawniający konkretną osobę do składania w jego imieniu oświadczeń o wypowiedzeniu umów kredytowych. Bez takiego dokumentu wypowiedzenie jest nieskuteczne (art. 104 KC), a cała wierzytelność (poza kwotą już wcześniej wymagalną) nie zostaje postawiona w stan wymagalności — powództwo jest przedwczesne i podlega oddaleniu.

Po drugie — nawet gdy sąd nie uwzględni zarzutów merytorycznych (np. wadliwości klauzuli WIBOR, nieważności umowy), zarzuty proceduralne dotyczące skuteczności wypowiedzenia mogą doprowadzić do oddalenia powództwa w 96%. Kluczowe znaczenie ma jakość obrony — a nie tylko liczba podnoszonych argumentów.

Po trzecie — w sprawach gospodarczych sąd stosuje surowsze standardy oceny umowy (obie strony są profesjonalistami), ale to nie oznacza, że przedsiębiorca jest bezbronny. Wręcz przeciwnie — dobra znajomość praktyki bankowej i procedur wypowiedzenia (art. 75c Prawa bankowego, art. 104 KC) pozwala skutecznie bronić się w sądzie gospodarczym.

Status sprawy

Wyrok jest prawomocny w zakresie oddalenia powództwa (418 197,11 zł). Alior Bank — pomimo przegrania sprawy w 96% — nie złożył wniosku o uzasadnienie wyroku, a w konsekwencji nie wniósł apelacji. Termin do zaskarżenia upłynął. W tej części wyrok jest ostateczny.

W zakresie kwoty zasądzonej na rzecz banku (19 236,15 zł) — klientka wniosła apelację do Sądu Apelacyjnego w Warszawie. Walczymy do końca — również o tę część.

O dalszym przebiegu sprawy poinformujemy odrębnym wpisem po rozstrzygnięciu Sądu Apelacyjnego.

Zastrzeżenie

Powyższe rozstrzygnięcie dotyczy konkretnego stanu faktycznego opisanej sprawy i nie przesądza wyniku innych postępowań. Każda sprawa wymaga indywidualnej oceny prawnej, obejmującej analizę umowy, dokumentacji wypowiedzenia, pełnomocnictw wewnątrzbankowych i innych okoliczności faktycznych. Rozstrzygnięcie sądu I instancji może ulec zmianie w postępowaniu apelacyjnym.

Kancelaria RDK w sprawach z powództwa banków o kredyt firmowy

Prowadzimy obronę klientów-przedsiębiorców w sprawach z powództwa banków o zapłatę z tytułu kredytów firmowych, obrotowych, inwestycyjnych, leasingów i faktoringu. Analizujemy umowy pod kątem wadliwości klauzuli WIBOR i mechanizmów oprocentowania, procedury wypowiedzenia (art. 75c Prawa bankowego), umocowania osób działających w imieniu banku (art. 104 KC), wykazania wysokości roszczenia oraz — w sprawach kwalifikujących się jako quasi-konsumenckie — także klauzul abuzywnych (art. 385⁵ KC).

Reprezentujemy wyłącznie konsumentów i przedsiębiorców — nigdy banków ani firm skupujących wierzytelności.

Otrzymali Państwo pozew od banku o kredyt firmowy? Bank wypowiedział Państwu umowę kredytu obrotowego lub inwestycyjnego? Bezpłatnie sprawdzimy Państwa dokumentację.

📞 +48 784 33 44 54 📧 sekretariat@kancelaria-rdk.pl 🌐 kancelaria-rdk.pl