Pożyczka gotówkowa – 12 184 zł. Sąd rejonowy nie uwzględnił sankcji kredytu darmowego, sąd okręgowy zmienił wyrok i oddalił powództwo w całości.

Metryczka sprawy

Czego dotyczyła umowa

Umowa pożyczki gotówkowej z 21 sierpnia 2019 r., zawarta drogą elektroniczną, na 96 miesięcy. Konstrukcja typowa dla sporów o sankcję kredytu darmowego:

• kwota pożyczki uwzględniająca kredytowaną prowizję — 21 250,77 zł,
• całkowita kwota pożyczki, nieuwzględniająca tej prowizji — 19 770 zł,
• prowizja za udzielenie — 1 480,77 zł, pobrana jednorazowo w chwili wypłaty,
• odsetki — 7 587,52 zł, całkowity koszt pożyczki — 9 068,29 zł, całkowita kwota do zapłaty — 28 838,29 zł,
• oprocentowanie nominalne 7,99 proc. (stopa referencyjna NBP 1,50 proc. plus stała marża 6,49 proc.), RRSO 10,51 proc.

Bank kredytował własną prowizję: nie pobierał jej z góry, lecz doliczył do kwoty pożyczki i potrącił przy wypłacie. Odsetki naliczał od całości — a więc także od 1 480,77 zł, które nigdy nie trafiły do dyspozycji pożyczkobiorczyni.

Po zaległości w spłacie bank wypowiedział umowę, a w grudniu 2024 r. wystąpił z pozwem w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Po sprzeciwie i umorzeniu postępowania w EPU sprawa trafiła do sądu rejonowego.

Nasza obrona

Reprezentowaliśmy stronę pozwaną. W lipcu 2025 r. złożyliśmy kredytodawcy oświadczenie o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego na podstawie art. 45 ust. 1 u.k.k., wskazując naruszenia obowiązków informacyjnych z art. 30 ust. 1 pkt 6, 7 i 10 u.k.k. Trzon zarzutu: odsetki naliczane także od kredytowanej prowizji, a w konsekwencji wadliwie wskazana rzeczywista roczna stopa oprocentowania. Niezależnie kwestionowaliśmy postanowienia o zmiennym oprocentowaniu i o wynagrodzeniu prowizyjnym oraz skuteczność wypowiedzenia umowy.

Pierwsza instancja – sankcja nieuwzględniona

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu wyrokiem z 8 października 2025 r. zasądził całą dochodzoną kwotę wraz z kosztami procesu w wysokości 4 367 zł, odrzucając każdy z podniesionych zarzutów.

Argumentacja sądu przebiegała następująco. Kredytowanie prowizji jest dopuszczalne — ani ustawa o kredycie konsumenckim, ani dyrektywa 2008/48/WE nie zawierają zakazu kredytowania kosztów, a pojęcie oddania środków do dyspozycji kredytobiorcy interpretuje się szeroko. Skoro kredytowanie prowizji jest dopuszczalne, to dopóki umowa trwa, dopuszczalne jest także naliczanie od niej odsetek; dopiero odstąpienie od umowy, wywołujące skutek ex tunc, zwalniałoby konsumenta z tego obowiązku. Skoro sposób naliczania odsetek nie jest wadliwy, to nie jest też wadliwa wskazana w umowie RRSO. Wreszcie — obowiązek informacyjny nie jest nakazem dostarczania konsumentowi maksymalnej ilości informacji, bo ich nadmiar wywołuje szum informacyjny; naruszenie uzasadniające sankcję to „zupełny brak” wymaganych informacji albo określenie ich w sposób wadliwy.

Sąd powołał się przy tym m.in. na wyrok Sądu Najwyższego z 30 stycznia 2019 r. (I NSK 9/18), postanowienie Sądu Najwyższego z 15 czerwca 2023 r. (I CSK 4175/22) i wyrok Sądu Najwyższego z 18 maja 2017 r. (I CSK 540/16), a także na wcześniejsze orzeczenia Sądu Okręgowego we Wrocławiu w sprawach II Ca 1756/23 i II Ca 2376/22.

Druga instancja — sankcja uwzględniona, powództwo oddalone

Sąd Okręgowy we Wrocławiu wyrokiem z 21 sierpnia 2026 r. zmienił zaskarżony wyrok: uwzględnił sankcję kredytu darmowego i oddalił powództwo w całości, zasądzając od banku na rzecz klientki 3 617 zł kosztów procesu za pierwszą instancję i 2 550 zł kosztów postępowania apelacyjnego.

Rozstrzygnięcie jest odwrotne wobec pierwszoinstancyjnego przy niezmienionym stanie faktycznym i niezmienionych zarzutach.

Realny wynik dla klientki

Kwoty, których klientka nie zapłaci: 12 184,28 zł dochodzone pozwem, odsetki ustawowe za opóźnienie liczone od 11 325,28 zł od 19 grudnia 2024 r. oraz 4 367 zł kosztów procesu zasądzonych w pierwszej instancji. Kwoty zasądzone na jej rzecz: 3 617 zł i 2 550 zł tytułem zwrotu kosztów obu instancji.

Łącznie, według stanu na dzień wyroku sądu drugiej instancji — 22 718,28 zł powiększone o odsetki ustawowe za opóźnienie.

Dlaczego to ma znaczenie

Przegrana w pierwszej instancji nie kończy sprawy o sankcję kredytu darmowego. Rozbieżność orzecznicza w tych sprawach jest zjawiskiem realnym: ta sama umowa, oceniana przez dwa sądy, dała dwa przeciwne rozstrzygnięcia.

Argumentację, którą sąd może przeciwstawić sankcji, warto przewidzieć i rozbroić już w pierwszym piśmie procesowym. Teza o „zupełnym braku” informacji i o szumie informacyjnym powraca w kolejnych uzasadnieniach oddalających.

Sankcja kredytu darmowego działa także jako środek obrony osoby pozwanej, a nie wyłącznie jako podstawa samodzielnego powództwa. Oświadczenie z art. 45 ust. 1 u.k.k. warto jednak złożyć wcześnie — roczny termin z art. 45 ust. 5 u.k.k. jest terminem zawitym i biegnie niezależnie od przebiegu procesu.

Zastrzeżenie

Powyższe rozstrzygnięcie dotyczy konkretnego stanu faktycznego opisanej sprawy i nie przesądza wyniku innych postępowań. Każda sprawa wymaga indywidualnej oceny prawnej, obejmującej analizę treści umowy, sposobu wyliczenia całkowitej kwoty kredytu i rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania oraz dokumentacji wypowiedzenia.

Kancelaria RDK w sprawach o sankcję kredytu darmowego

Prowadzimy sprawy o sankcję kredytu darmowego oraz obronę konsumentów i przedsiębiorców w postępowaniach z powództwa banków, instytucji pożyczkowych i funduszy sekurytyzacyjnych. Analizujemy umowy pod kątem naruszeń obowiązków informacyjnych z art. 30 u.k.k., sposobu naliczania odsetek od kredytowanych kosztów oraz prawidłowości wskazanej RRSO.

Reprezentujemy wyłącznie konsumentów i przedsiębiorców — nigdy banków ani firm skupujących wierzytelności.

Mają Państwo umowę pożyczki lub kredytu konsumenckiego albo otrzymali pozew o zapłatę? Bezpłatnie sprawdzimy dokumentację.