Sąd Apelacyjny w Lublinie oddala apelację VeloBanku SA (dawnego Getin Noble Bank SA). Prawomocna wygrana konsumenta. Łączna korzyść klientki: ok. 200 000 zł

Metryczka

Przedmiot sprawy

Powód — VeloBank SA w Warszawie, jako następca prawny Getin Noble Bank SA (przejęcie w ramach przymusowej restrukturyzacji z 30 września 2022 r.) — dochodził od klientki zapłaty kwoty 115 176,31 zł z tytułu umowy kredytu konsumenckiego, na którą składały się:

• należność główna (niespłacony kapitał): 96 597,52 zł,
• niespłacone odsetki umowne za okres 13.06.2022 — 05.12.2022 (ostatni dzień obowiązywania umowy) według stopy 15,76%: 7 813,20 zł,
• niespłacone odsetki karne za opóźnienie za okres 13.06.2022 — 15.05.2023: 10 765,59 zł,

wraz z odsetkami maksymalnymi za opóźnienie od kwoty kapitału liczonymi od 17 maja 2023 r. (data wystawienia wyciągu z ksiąg bankowych) do dnia zapłaty.

Sprawa rozpoczęła się od nakazu zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym wydanego przez Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie (VI Wydział Cywilny, sygn. VI Nc-e 310205/23) — postępowanie zostało umorzone postanowieniem z 14 marca 2023 r. Bank następnie wniósł pozew do Sądu Okręgowego w Radomiu.

Linia obrony

Sprawa wpłynęła do naszej kancelarii w 2023 r. W odpowiedzi na pozew z 3 sierpnia 2023 r. kwestionowaliśmy powództwo co do zasady i co do wysokości, podnosząc równolegle kilka niezależnych zarzutów:

1. Sankcja kredytu darmowego — art. 45 ust. 1 u.k.k.

Klientka złożyła bankowi oświadczenie o sankcji kredytu darmowego, powołując się na naruszenia obowiązków informacyjnych z art. 30 ustawy o kredycie konsumenckim, w szczególności w zakresie:

• błędnego określenia całkowitej kwoty kredytu (art. 30 ust. 1 pkt 4 u.k.k.),
• błędnego podania oprocentowania i zasad jego zmiany (art. 30 ust. 1 pkt 6 u.k.k.),
• błędnego podania całkowitego kosztu kredytu i RRSO (art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k.),
• błędnego podania innych opłat i kosztów (art. 30 ust. 1 pkt 10 u.k.k.).

Kwestionowaliśmy w szczególności naliczanie odsetek umownych od kredytowanych kosztów pozaodsetkowych — konstrukcję sprzeczną z definicją stopy oprocentowania kredytu (art. 5 pkt 10 u.k.k.) w powiązaniu z definicją całkowitej kwoty kredytu (art. 5 pkt 7 u.k.k.), zgodnie z linią orzeczniczą Sądu Najwyższego (wyrok z 30 stycznia 2019 r., I NSK 9/18) i TSUE (wyrok z 21 kwietnia 2016 r., C-377/14).

2. Nieskuteczne wypowiedzenie umowy — art. 75c Prawa bankowego

Bank nie zachował procedury z art. 75c ust. 1 Prawa bankowego, tj. w szczególności nie wykazał skutecznego doręczenia pozwanej ostatecznego wezwania do zapłaty przed złożeniem oświadczenia o wypowiedzeniu umowy, ani samego wypowiedzenia. Pozwana nie odebrała przesyłek zawierających wezwanie z 30 sierpnia 2022 r. oraz wypowiedzenie z 12 października 2022 r. W konsekwencji roszczenie nie zostało skutecznie postawione w stan wymagalności — powództwo było przedwczesne.

3. Doręczenie na błędny adres

Kwestionowaliśmy również prawidłowość adresu doręczenia oraz sam fakt doręczenia dokumentów wypowiedzenia i wezwania do zapłaty na aktualny adres pozwanej.

4. Kwestionowanie umocowania i wysokości roszczenia

Kwestionowaliśmy również umocowanie osób podpisujących umowę i wypowiedzenie oraz prawdziwość wyciągu z ksiąg bankowych w zakresie wysokości dochodzonego roszczenia.

Wyrok I instancji — oddalenie powództwa w całości

Sąd Okręgowy w Radomiu wyrokiem z 28 czerwca 2024 r. (sygn. I C 920/23) oddalił powództwo w całości i zasądził od VeloBank SA na rzecz pozwanej kwotę 5 417,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu (z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty).

Sąd I instancji uwzględnił argumentację obrony — w szczególności zarzut nieskuteczności wypowiedzenia umowy — i uznał, że dochodzone roszczenie nie zostało skutecznie postawione w stan wymagalności.

Apelacja banku i wyrok II instancji — oddalenie apelacji

Bank wniósł apelację od wyroku Sądu Okręgowego. W odpowiedzi na apelację z 25 września 2024 r. rozwinęliśmy argumentację obrony, wskazując m.in. na:

• prawidłowość ustaleń faktycznych sądu I instancji co do braku skutecznego doręczenia wezwania do zapłaty i wypowiedzenia,
• utrwaloną linię orzeczniczą co do rygoryzmu warunków formalnych z art. 75c Prawa bankowego,
• niezależne podstawy oddalenia oparte na sankcji kredytu darmowego (art. 45 ust. 1 u.k.k.),
• wpływ okresu pandemicznego (COVID) na bieg terminów i doręczenia.

Sąd Apelacyjny w Lublinie wyrokiem z 17 września 2026 r. (sygn. I ACa 1910/24) oddalił apelację banku i zasądził od VeloBank SA na rzecz pozwanej kwotę 4 050,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego (z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty).

Sentencja wyroku II instancji brzmi:

„1. oddala apelację; 2. zasądza od VELOBANK spółki akcyjnej z siedzibą w Warszawie na rzecz Anny Tomasik kwotę 4 050 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego z ustawowymi odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia w przedmiocie kosztów postępowania apelacyjnego do dnia zapłaty.”

Wyrok jest prawomocny.

Wyliczenie korzyści klientki na datę wyroku II instancji (17 września 2026 r.)

Do korzyści klientki należy doliczyć również brak dalszej egzekucji, brak niekorzystnych wpisów w BIK i rejestrach zadłużeniowych oraz spokój związany z prawomocnym zakończeniem sporu z bankiem trwającego ponad trzy lata.

Znaczenie sprawy

Dla klientki. Sprawa zakończona prawomocnie na jej korzyść. Bank pokrywa koszty procesu w obu instancjach. Klientka nie ponosi żadnego zobowiązania z tytułu spornej umowy.

Dla innych konsumentów. Sprawa jest praktycznym dowodem, że:

• konsekwentna, wielotorowa linia obrony (sankcja kredytu darmowego + zarzut nieskutecznego wypowiedzenia umowy + kwestionowanie doręczeń) skutecznie broni się w obu instancjach — również przed sądem apelacyjnym w składzie sędziego wyroku z powtórzeniem oceny dowodów;
• portfel byłego Getin Noble Bank (obecnie w rękach VeloBank SA i związanych podmiotów po przymusowej restrukturyzacji z 30 września 2022 r.) często zawiera umowy o konstrukcji pozwalającej na skuteczne oparcie obrony na SKD;
• wymogi formalne z art. 75c Prawa bankowego są w orzecznictwie interpretowane rygorystycznie — brak wykazania prawidłowego doręczenia wezwania do zapłaty i wypowiedzenia skutkuje uznaniem, że umowa nie została skutecznie wypowiedziana, a roszczenie nie stało się wymagalne.

Sprawa wpisuje się w rosnącą liczbę korzystnych rozstrzygnięć w sprawach SKD — również w kontekście wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 23 kwietnia 2026 r. w sprawie C-744/24, który przesądził kwestię odsetek naliczanych przez banki od kredytowanych kosztów pozaodsetkowych.

Komentarz kancelarii

Sprawa trwała ponad trzy lata — od pierwszego pisma banku w elektronicznym postępowaniu upominawczym w 2023 r., przez odpowiedź na pozew w Sądzie Okręgowym w Radomiu, korzystny wyrok I instancji z czerwca 2024 r., apelację banku, aż po prawomocny wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 17 września 2026 r.

W sprawach z portfela byłego Getin Noble Bank (obecnie VeloBank SA i związane fundusze cesyjne) skuteczna obrona konsumenta wymaga wielopoziomowej strategii procesowej — łączącej klasyczne zarzuty formalne (art. 75c Prawa bankowego, wady doręczeń, brak umocowania) z argumentacją materialnoprawną opartą na sankcji kredytu darmowego (art. 45 u.k.k.) i wadliwej konstrukcji obowiązków informacyjnych.

Sprawę prowadził r.pr. Damian Kopiński z RDK Kancelarii Radców Prawnych.

Reprezentujemy wyłącznie konsumentów i przedsiębiorców. Nigdy banków, nigdy funduszy skupujących wierzytelności.

Masz kredyt konsumencki z Getin Noble Bank (obecnie VeloBank) i chcesz sprawdzić, czy Twoja umowa kwalifikuje się do sankcji kredytu darmowego lub czy można ją skutecznie kwestionować z innych podstaw — sprawdzimy sprawę bezpłatnie.

Grafika — wygenerowana przez AI.